| تبليغات | X |
|
قاف حرف اخر عشق |
|
دل نوشته های من |
پیش از این ها فکر می کردم خدا خانه ای دارد کنار ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها خشتی از الماس وخشتی از طلا
پایه های برجش ازعاج وبلور برسر تختی نشسته با غرور
ماه برق کوچکی از تاج او هرستاره پولکی از تاج او
اطلس پیراهن او اسمان نقش روی دامن او کهکشان
رعدوبرق شب طنین خندهاش سیل وطوفان نعره ی طوفنده اش
دکمه ی پیراهن او افتاب برق تیغ وخنجر او ماهتاب
هیچ کس از جای او اگاه نیست هیچ کس را در حضورش راه نیست
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود از خدادرذهنم این تصویر بود
ان خدای بی رحم بود وخشمگین خانه اش در اسمان دور از زمین
بود اما درمیان ما نبود مهربان وساده وزییا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت مهربانی هیچ معنایی نداشت
هرچه می پرسیدم ازخود ازخدا از زمین واز اسمان وازابرها
زود می گفتند این کار خداست پرسجو ازکار او کاری خطاست
هرچه می پرسی جوابش اتش است اب اگر خوردی عذابش اتش است
تا ببندی چشم کورت میکند تا شدی نزدیک دورت می کند
کج گشودی دست سنگت می کند کج نهادی پای لنگت می کند
تا خطا کردی عذابت می کند در میان اتش ابت می کند
باهمین قصه دلم مشغول بود خواب هایم خواب دیو وغول بود
خواب می دیدم غرق اتشم در دهان شعله های سرکشم
در دهان اژدهای خشمگین بر سرم باران گرز اتشین
محو می شد نعره هایم بی صدا در طنین خنده ی خشم خدا...
نیت من در نماز ودر دعا ترس بود ووحشت ازخشم خدا
هر چه می کردم همه از ترس بود مثل از بر کردن یک درس بود
مثل تمرین حساب وهندسه مثل تنبیه مدیر مدرسه
تلخ مثل خنده بی حوصله سخت مثل حل صدها مساله
مثل تکلیف ریاضی سخت بود مثل صرف فعل ماضی سخت بود
تا که یک شب دست در دست پدر راه افتادم به قصد یک سفر
در
میان راه در یک روستا خانه ای دیدم خوب و
اشنا
زود پرسیدم پدر اینجا کجاست گفت اینجا خانه ی خوب خداست
گفت اینجا می شود یک لحظه ماند گوشه ی خلوت نمازی ساده خواند
با وضوی دست ورویی تازه کرد با دل خود گفت وگویی تازه کرد
گفتمش پس ان خدای خشمگین خانه اش اینجاست ؟اینجا در زمین
گفت اری خانه ی او بی ریاست فرش هایش از گلیم وبوریاست
مهربان وساده وبی کینه است مثل نوری در دل اینه است
عادت او نیست خشم ودشمنی نام او نور ونشانش روشنی
خشم نامی از نشانی های اوست حالتی از مهربانی های اوست
قهر او از اشتی شیرین تر است مثل قهر مهربان مادر است
دوستی را دوست معنی می دهد قهر هم با دوست معنی می دهد
هیچ کس با دشمن خود قهر نیست قهر او هم نشان دوستی است
تازه فهمیدم خدایم این خداست این خدای مهربان واشناست
دوستی از من به من نزدیک تر از رگ گردن به مننزدیکتر
ان خدای پیش ازاین راباد برد نام اورا هم ازیاد برد
ان خدای مثل خیال وخواب بود چون حبابی نقش روی اب بود
می توانم بعدازاین بااین خدا دوست باشم دوست پاک وبی ریا
می توان بااین خدا پرواز کرد سفره ی دل را برایش باز کرد
می توان درباره ی گل حرف زد صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چکه چکه مثل باران راز گفت با دوقطره صدهزاران راز گفت
می توان با او صمیمی حرف زد مثل یاران قدیمی حرف زد
میتوان تصنیفی از پرواز خواند با الفبای سکوت آواز خواند
میتوان مثل علفها حرف زد با زبانی بی الفبا حرف زد
میتوان درباره هر چیز گفت میتوان شعری خیال انگیز گفت
مثل این شعر روان و آشنا پیش از اینها فکرمیکردم خدا....
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388ساعت 23:57 توسط راحیل |
چقدر ثانيه ها گذشتــــــــــــــــــــــــن
چقدر سختي کشيــــــــــــــــــــــــدم
چقدر دوستت داشتـــــــــــــــــــــــــــــــم
چقدر برام ارزش داشتــــــــــــــــــــــــــــي
نمي دونـــــــــــــــــــــــــــــم
انگار مغزم قفــــــــــــــــــــــــــــــــل کرده
انگار زمان تو همون لحظه که خيلي راحت از کنارم گذشتي متوقف
شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده
مي بيني حتي زمان هم قادر نيست بدون تو ادامه
بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده..........
+ نوشته شده در شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 0:30 توسط راحیل |
| ||||||
